14 września – święto
Krzyż jest znakiem zwycięstwa Chrystusa nad szatanem i śmiercią. W Jerozolimie od V w. oddawano cześć krzyżowi w dniu następującym po rocznicy poświęcenia kościoła Zmartwychwstania, tj. 14 września. Z tego zwyczaju powstało osobne święto, które rozpowszechniło się w całym Kościele. Święto nawiązuje także do odnalezienia relikwii Jezusowego Krzyża przez cesarzową św. Helenę.
15 września – wspomnienie
Maryja trwała w zjednoczeniu ze swoim Synem aż do krzyża, pod którym stanęła zgodnie z Bożym zamiarem, głęboko współcierpiała ze swoim Synem z złączyła się macierzyńskim sercem z Jego ofiarą. Najświętsza Dziewica ofiarując Jezusa w świątyni i współcierpiąc ze swoim Synem umierającym na krzyżu, w szczególny sposób współpracowała z dziełem Zbawiciela przez wiarę, nadzieją i żarliwą miłość, aby odnowić nadprzyrodzone życie dusz. Dlatego stała się naszą matką w porządku łaski. (zob. Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele.)
16 września – wspomnienie
Korneliusz został biskupem Kościoła rzymskiego w roku 251. Zwalczał schizmę Nowacjana. Popierał go biskup Kartaginy, Cyprian. Cesarz Gallus skazał Korneliusza na wygnanie do Civitavecchii, gdzie zmarł w roku 253.
Cyprian urodził się w Kartaginie około roku 210 w rodzinie pogańskiej. Po nawróceniu na chrześcijaństwo został kapłanem i biskupem Kartaginy. Okazał się znakomitym pasterzem i obrońcą wiary. Został ścięty 14 września 258 roku w czasie prześladowania Waleriana.
17 września – wspomnienie dowolne
Robert urodził się w Montepulciano w roku 1542. Wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Po studiach i przyjęciu święceń kapłańskich zasłynął jako znakomity teolog. Mianowany kardynałem i arcybiskupem Kapui, okazał się gorliwym pasterzem. Przez swoją pracę w kongregacjach rzymskich przyczynił się do rozwiązania wielu trudnych problemów. Zmarł w Rzymie w roku 1621.
17 września – wspomnienie dowolne
Zygmunt Szczęsny urodził się w 1822r. na Wołyniu. Skończył studia w Moskwie i Paryżu. W 1855r. otrzymał święcenia kapłańskie w Petersburgu. W 1857r. założył Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, któremu zlecił opiekę nad dziećmi oraz ludźmi chorymi i starymi. W 1862 r. papież Pius XII mianował go arcybiskupem metropolitą warszawskim. W 1864r. został przez władze carskie skazany na wygnanie w głąb Rosji. Po 20 latach zwolniono go, jednakże otrzymał zakaz powrotu na teren swojej archidiecezji. Zamieszkał w Dźwiniaczce, gdzie mimo podeszłego wieku i wyczerpania wygnaniem podjął pracę wśród ludzi. Założonemu przez siebie Zgromadzeniu powierzył m.in. zadanie organizowania szkół dla wiejskich dzieci. Zmarł w Krakowie 17.09.1895. Beatyfikowany przez Jana Pawła II w Krakowie dnia 18.08.2002. Kanonizowany – 11.10.2009 w Rzymie przez Benedykta XVI.
