
10. Niedziela zwykła
7 czerwca 2026 roku
Jezus, wychodząc z Kafarnaum, ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego na komorze celnej, i rzekł do niego: «Pójdź za Mną!» A on wstał i poszedł za Nim.


7 czerwca 2026 roku
Jezus, wychodząc z Kafarnaum, ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego na komorze celnej, i rzekł do niego: «Pójdź za Mną!» A on wstał i poszedł za Nim.

7 czerwca – wspomnienie dowolne
Zbigniew Strzałkowski urodził się w Tarnowie w roku 1958. Pierwsze śluby w Zakonie Braci Mniejszych Konwentualnych złożył w roku 1980, a w roku 1986 przyjął święcenia kapłańskie; po okresie pracy wychowawczej w niższym seminarium w Legnicy, wyjechał na misję do Peru.
Michał Tomaszek urodził się w Łękawicy w roku 1960. Pierwsze śluby w Zakonie Braci Mniejszych Konwentualnych złożył w roku 1981, a w roku 1987 przyjął święcenia kapłańskie. Po okresie pracy duszpasterskiej w Pieńsku wyjechał na misję do Peru.
W rozległej parafii Pariacoto (diecezja Chimbote) pracowali obydwaj 2 lata, budując wspólnotę franciszkańską i służąc ludowi. Odwiedzając andyjskie wioski, oddawali się ofiarnie posłudze pastoralnej i charytatywnej. 9 sierpnia 1991 roku, wieczorem, zostali zamordowani przez członków komunistycznej partyzantki Świetlisty Szlak. Ich beatyfikacja miała miejsce 5 grudnia 2015 roku w Chimbote w Peru.

8 czerwca – wspomnienie (dawniej 17.07)
Jadwiga Andegaweńska urodziła się w roku 1374 jako córka króla Węgier i Polski, Ludwika (1326-1382). Po ojcu odziedziczyła tron Polski i w roku 1384 została ukoronowana. W 1386 poślubiła wielkiego księcia Litwy, Władysława Jagiełłę (zm. 1434), dając początek panowania dynastii Jagiellonów na polskim tronie. Przyczyniła się do tego kraju na chrześcijaństwo. Dzięki jej staraniom powstał w Krakowie Wydział Teologiczny na odnowionej Akademii. Przez całe życie odznaczała się hojnością dla ubogich. Zmarła w Krakowie 17 lipca 1399 roku. Jan Paweł II kanonizował ją 8 czerwca 1997 roku.

9 czerwca – wspomnienie dowolne
Święty Efrem Syryjczyk, diakon, doktor Kościoła, urodził się około 306 roku w Nisibis (Mezopotamia). Jako nauczyciel przyjął święcenia diakonatu. Gdy w roku 363 miasto zdobyli Persowie, wyemigrował do Edessy. Był wybitnym egzegetą, kaznodzieją. Jego spuścizna literacka - pieśni, poematy, hymny, komentarze - wskazująca na rozległą kulturę teologiczną, jest ogromna. W wielu tekstach wyraża przywiązanie i cześć do Matki Bożej. Nazwano go "harfą Ducha Świętego". Z utworów pełnych żarliwości i poetyckiego natchnienia wyłania się osobowość wrażliwa, ciepła, o urzekającej pobożności. Jest największym poetą syryjskim, jednym z największych poetów chrześcijańskich. Zaliczany jest do wielkich Ojców Kościoła. Zmarł 9 czerwca 373 roku.

10 czerwca – wspomnienie
Bogumił urodził się we wsi Koźmin w początkach XII w. W roku 1167 został mianowany arcybiskupem gnieźnieńskim. Związany był z misją wśród Prusów. W roku 1170 zrezygnował z arcybiskupstwa i osiadł jako pustelnik w rozlewiskach Warty i Neru pod Dobrowem. Zasłynął darem modlitwy i nauczania ubogiej ludności. Zmarł 10 czerwca 1182 r., pochowany w Dobrowie. Kult Bogumiła występuje już w średniowieczu. Ogłoszony przez Stolicę Apostolską 27 maja 1925 r. błogosławionym.