• "Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał…

  • … aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne." (J 3,16)

KERYGMA – katecheza w Sieci

Greckie słowo "kerygma" w Nowym Testamencie oznacza "głoszenie" Ewangelii...
  • www.kerygma.pl

    Słowo "kerygma" w Nowym Testamencie oznacza głoszenie Ewangelii, nauczanie, nawoływanie.

    Strona katechetyczna KERYGMA jest próbą włączenia środków informatyki w dzieło głoszenia Ewangelii, zwłaszcza w ramach szkolnej katechezy.

  • Fatima

    W Fatimie w Portugalii, trójce portugalskich dzieci – Hiacyncie, Franciszkowi oraz Łucji dos Santos – ukazała się Matka Najświętsza. Pierwsze objawienie miało miejsce 13 maja 1917 roku.

  • Litania Loretańska

    Litania znana we Francji od XII w., a w Loreto – XVI w. Zatwierdzona została przez papieża Sykstusa V w 1587. Domek narazetański został przeniesiony do Loreto przez rodzinę De Angelis w 1294 roku.

Aktualne...

Odkupieńcza śmierć Chrystusa

27. Odczytywanie znaczenia odkupieńczej śmierci

Czasowe ramy ziemskiego życia Jezusa »

Skojarzenia związane ze słowem „krzyż”:

  • cierpienie, wypadek, nieszczęście, trudności, kłopoty...
  • pomoc chorym
  • Służba Zdrowia i ci którzy niosą pomoc cierpiącym (Czerwony krzyż)
  • znak i skrót modlitwy
  • symbol wiary
  • nagroda, wyróżnienie (św. Piotr; ordery w kształcie krzyża)
  • śmierć i zmartwychwstanie, nadzieja (krzyże na grobach)
  • połączenie tego, co ziemskie, ludzkie (poziom) z tym, co niebieski, Boże (pion)
  • ...

Misterium paschalne

Wszystkie Ewangelie odnotowują fakt zmartwychwstania Jezusa trzeciego dnia po Jego śmierci i pogrzebie. Wszystkie te wydarzenia, a więc męka, śmierć, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie Jezusa wchodzą w zakres tzw. misterium paschalnego, dzięki któremu dokonał On dzieła odkupienia ludzi i pojednania ich z Bogiem. Wprawdzie całe ziemskie życie było zbawczym misterium, jednakże męka, śmierć i zmartwychwstanie zajmują miejsce szczególne. Łącząc w sobie wszystkie te wydarzenia, misterium paschalne jest jednym i niepodzielnym aktem odkupienia. Chrystus bowiem przyjął na siebie grzechy wszystkich ludzi. On stał się Barankiem Bożym (por. J 1,36) dla zgładzenia grzechów ludzkich.

Chrystusowe dzieło Odkupienia kończy się nie na śmierci krzyżowej, lecz na Zmartwychwstaniu. W tym bowiem dopiero wydarzeniu dopełnia się tajemnica paschalna, tajemnica miłości Boga, który nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych.

 

Dla chrześcijan męka i śmierć Jezusa nie są wynikiem przypadkowych zdarzeń, lecz częścią Bożego zamysłu mającego swój głęboki zbawczy sens. Kościół wierzy i naucza, że Jezus cierpiał z woli, postanowienia i przewidzenia Bożego (Dz 2,23) po to, aby wykupić ludzkość z niewoli grzechu pierworodnego odziedziczonego po pierwszych rodzicach. Człowiek został wykupiony nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy (lP l,18-19).
Bóg wydał (czyli zgodził się) na cierpienie i śmierć na krzyżu Jezusa, żebyśmy zostali pojednani z Nim przez śmierć Jego własnego, jedynego Syna (por. Rz 5,10). Jezus umarł ze względu na nasze grzechy. To one są prawdziwym powodem Jego męki i śmierci. W naszym imieniu poniósł wszystkie konsekwencje popełnionego przez nas zła. Ojciec zaś przywrócił Mu życie, wskrzeszając Go z martwych i potwierdzając w ten sposób sens śmierci Jezusa jako wyzwolenia człowieka od grzechu.

Katechizm Kościoła Katolickiego * KKK 599-605 »

599 Bolesna śmierć Chrystusa nie była owocem przypadku w zbiegu nieszczęśliwych okoliczności. Należy ona do tajemnicy zamysłu Bożego, jak wyjaśnia Żydom w Jerozolimie św. Piotr w swojej pierwszej mowie w dniu Pięćdziesiątnicy: Jezus został wydany "z woli, postanowienia i przewidzenia Bożego" (Dz 2,23). Ten biblijny język nie oznacza, że ci, którzy "wydali Jezusa" (Dz 3,13), byli jedynie biernymi wykonawcami scenariusza przewidzianego wcześniej przez Boga.

600 Dla Boga wszystkie chwile czasu są teraźniejsze w ich aktualności. Ustalił On więc swój odwieczny zamysł "przeznaczenia", włączając w niego wolną odpowiedź każdego człowieka na Jego łaskę: Zeszli się bowiem rzeczywiście w tym mieście przeciw świętemu Słudze Twemu, Jezusowi, którego namaściłeś, Herod i Poncjusz Piłat z poganami i pokoleniami Izraela, aby uczynić to co ręka Twoja i myśl zamierzyły (Dz 4,27-28). Bóg dopuścił ich czyny wypływające z zaślepienia, by wypełnić swój zbawczy zamysł.

601 Ten Boży zamysł zbawienia przez wydanie na śmierć "Sługi", Sprawiedliwego (Iz 53,11), został wcześniej zapowiedziany w Piśmie świętym jako tajemnica powszechnego odkupienia, to znaczy wykupu, który wyzwala ludzi z niewoli grzechu. Św. Paweł przekazuje w wyznaniu wiary, o którym mówi, że je przejął (1 Kor 15,3) - "iż Chrystus umarł - zgodnie z Pismem - za nasze grzechy". Odkupieńcza śmierć Jezusa wypełnia w szczególności proroctwo o cierpiącym Słudze (Iz 53,7-8). Sam Jezus przedstawił sens swego życia i śmierci w świetle cierpiącego Sługi. Po swoim Zmartwychwstaniu Jezus w taki właśnie sposób wyłożył Pisma uczniom z Emaus, a następnie samym Apostołom.

602 Święty Piotr może więc sformułować wiarę apostolską w Boży zamysł zbawienia w taki sposób: "Wiecie bowiem, że z waszego, odziedziczonego po przodkach, złego postępowania zostaliście wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa jako baranka niepokalanego i bez zmazy. On był wprawdzie przewidziany przed stworzeniem świata, dopiero jednak w ostatnich czasach się objawił ze względu na was" (1 P 1,18-20). Karą za grzechy ludzi, popełnione po grzechu pierworodnym, była śmierć. Bóg posyłając własnego Syna w postaci sługi, w postaci człowieka upadłego i poddanego śmierci z powodu grzechu, "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą" (2 Kor 5,21).

603 Jezus nie doznał takiego odrzucenia, jak gdyby On sam zgrzeszył. W miłości odkupieńczej, która zawsze łączyła Go z Ojcem, przyjął nas w naszym oddzieleniu od Boga, tak że mógł w naszym imieniu powiedzieć na krzyżu: "Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?" (Mk 15,34; Ps 22,1). Bóg, czyniąc Go w ten sposób solidarnym z nami jako grzesznikami, "własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał" (Rz 8,32), abyśmy zostali "pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna" (Rz 5,10).

604 Wydając swego Syna za nasze grzechy, Bóg ukazuje, że Jego zamysł wobec nas jest zamysłem życzliwej miłości, która poprzedza wszelką zasługę z naszej strony: "W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy" (1 J 4,10). "Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami" (Rz 5,8).

605 Jezus w zakończeniu przypowieści o zbłąkanej owcy przypomniał, że ta miłość nie zna wyjątków: "Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło jedno z tych małych" (Mt 18,14). Jezus potwierdza, że przyszedł "dać swoje życie jako okup za wielu" (Mt 20,28); to ostatnie pojęcie nie jest ograniczające: przeciwstawia całą ludzkość jedynej Osobie Odkupiciela, który wydaje siebie, aby ją zbawić. Kościół w ślad za Apostołami naucza, że Chrystus umarł za wszystkich ludzi bez wyjątku: "Nie ma, nie było i nie będzie żadnego człowieka, za którego nie cierpiałby Chrystus" (DS 624).

Prześladowania chrześcijan

Pierwsze prześladowania:

  • biczowanie Apostołów na rozkaz Sanhedrynu (Dz 5,40-42)
  • kamienowanie Szczepana (Dz 7,54-60)
  • ścięcie Jakuba starszego i uwięzienie Piotra (Dz 12,1-17)
  • prześladowanie Pawła (Dz 16, 16-34; 18,12nn; 21,27nn)

Zewnętrzne przyczyny prześladowań:

  • konflikt religijny (najpierw z judaizmem później z pogaństwem)
  • boski kult cesarza
  • strach przed uniwersalizmem chrześcijaństwa
  • oszczercze plotki
  • oskarżenie o ateizm

Prześladowania przez cesarzy rzymskich:

  • Klaudiusz (41 rok)
  • Neron (54-68)
  • Domicjan (81-96)
  • Trajan (98-117)
  • Marek Aureliusz (161-180)
  • Septymiusz Sewerus (193-211)
  • Maksymin Trak (235-238)
  • Decjusz (249-251)
  • Walerian (253-260)
  • Dioklecjan (284-305)

313 rok - Edykt Mediolański

- zgoda Konstantyna Wielkiego na wyznawanie chrześcijaństwa.

Apologetyka

Określenie pochodzi od greckiego apologeticos - "obronny". Apologetyka jest jedną z dyscyplin teologicznych. Zajmuje się obroną wiary. Dokładniej mówiąc, jej zadaniem jest uzasadnić wiarę rozumowo.

Autentyczność Ewangelii

Pamiętam, że kiedy byłem młody, tak jak wy, i czytałem Ewangelię, to dla mnie najsilniejszym argumentem za prawdziwością tego, co czytam, było to, że tam nie ma żadnej taniej obietnicy.
Mówił swoim uczniom prawdę zupełnie surową: nie spodziewajcie się, żadne królestwo z tego świata, żadne siedzenie po prawicy i po lewicy w znaczeniu urzędów tego przyszłego, mesjańskiego Króla. Mesjański Król pójdzie na krzyż i tam się sprawdzi. Potem zmartwychwstanie da wam siłę, da wam moc Ducha Świętego, że potraficie przed światem dawać świadectwo temu Ukrzyżowanemu. Ale żadnej taniej obietnicy. Na świecie ucisk mieć będziecie.
Mnie to bardzo przekonywało, ponieważ normalnie ludzie starają się pociągać innych obietnicami. Obietnicami, karierą, korzyściami: co ci z tego przyjdzie, będziesz miał z tego to a to, a tamto...
No rzeczywiście, można tak pójść. Chrystus - nic z tego. To jest największy dar. To jest nieskończony dar - Eucharystia, Chrystus. Jednocześnie jest to dar najgłębiej zobowiązujący i na tym polega jego siła kreatywna, przez to on buduje człowieka, buduje człowieczeństwo nasze, przez co nam daje tę siłę przebicia. Bo tak jest skonstruowany człowiek. Człowiek jest mocny, mocny świadomością celów, świadomością zadań, świadomością powinności, a także i świadomością tego, że jest miłowany. Dlatego, żebym się mógł przebić, muszę mieć pewność, że jestem miłowany.

Jan Paweł II, Kraków, ul. Franciszkańska, 10.06.1987

Ku refleksji…

Czy potrafię bronić swojej wiary?

Facebook

Katecheza w Sieci

Kerygma - katecheza w Sieci

Serwis "KERYGMA"
istnieje w Sieci od 11.02.2000.